در حالیکه SFP قابلیت ارتباط یک Gigabit را فراهم میکند، +SFP با همان اندازه و شکل ، 10 گیگابیت در ثانیه را پشتیبانی میکند. (البته سوییچ یا دستگاه باید قابلیت  1G/10G را داشته باشد تا هر دونوع SFP و +SFP را روی یک درگاه پشتیبانی کند.)

پس از نصب SFP، باید فیبر را به آن متصل کرد. در صورتیکه نور در فیبر دیده شود چراغ آن به رنگ نارنجی درمی آید و در صورتیکه Protocol بالا بیاید، رنگ آن به سبز تغییر میکند.

اما دلیل اصلی نوشتن این مطلب این است که،

آیا میدانید عمر مفید یک SPF، در حدود 100 تا 200 بار نصب و اتصال آن به سوییچ است؟ عمر GBIC های قدیمی در حدود 100 تا 400 بار،

یعنی اگر 100 بار SFP را داخل پورت قرار دهید بار بعدی معلوم نیست که دیگر کار کند یا خراب شده باشد! این نکته باید برای Lab ها و محیط آزمایشگاهی/آموزشی مورد توجه قرار گیرد.

با عرض خسته نباشید در خصوص عمر مفید سوئیچ ها و روترهای سیسکو سوال داشتم از کجای سایت سیسکو می توانم این اطلاعات بگیرم ؟

پاسخ:
یکی از شاخص های Reliability (اطمینان) دستگاه ها MTBF یا Mean Time Between Failures است که نشان میدهد در چه بازه ای از زمان (بر حسب ساعت) دستگاه ممکن است دچار اختلال شود ( میتواند مشکل نرم افزاری یا سخت افزاری قابل تعمیر – یا غیر قابل تعمیر باشد) اما از آنجا که این تست ها در شرایط ایده آل – Ideal و توسط تولیدکننده صورت میگیرند، نمیتوانند مرجع مناسبی برای مصرف کننده باشند و بیشتر جنبه Marketing دارند. میزان MTBF را در Datasheet های محصولات سیسکو میتوانید بیابید:

Cisco Catalyst 2960-S and 2960 Series Switches

Cisco Catalyst 2960               <MTBF in Hours>
Cisco Catalyst 2960S-48FPD-L    183,498
Cisco Catalyst 2960PD-8TT-L     737,065
…

توجه داشته باشید که این عدد نماینگر عمر مفید دستگاه نیست بلکه تنها شاخص اندازه گیری اطمینان دستگاه در بازه زمانی عنوان شده است که توسط تولیدکنندگان ارائه میشود. عمر مفید دستگاه ها به شرایط محیط، دما، غبار، رطوبت، الکتریسته و متغییر های مختلف وابسته است و نظیر عمر انسان قابل پیش بینی نیست. یک محصول را نمیتوان سالیان دراز در آزمایشگاه تست کرد تا دید چقدر عمر میکند: پس از چند صد دستگاه در آن واحد برای تست استفاده میشود و میزان خطا در عملکرد توسط فرمول ساده ای اندازه گیری میشود.

عمر مفید میتواند 5 تا 10 سال باشد هرچند که محصول ممکن است پس از سه تا چهار سال از چرخه تولید خارج شده و توسط تولید کننده، دیگر پشتیبانی نشود.این بستگی به فروش محصول و تکنولوژی استفاده شده در آن دارد که در مورد محصولات سیسکو قابل اطمینان است.

شاخص های دیگری نیز وجود دارند که در datasheet های محصولات تولید کنندگان مختلف ممکن است ببینید، نظیر:

mean time between system aborts – MTBSA
mean time between critical failures – MTBCF
mean time between unit replacement – MTBUR

http://en.wikipedia.org/wiki/Mean_time_between_failures

پست های مرتبط:

سیسکو اصل یا تقلبی

دستگاه های UTM

قوانین دوازده گانه شبکه

ISR G2

CCNP پس از CCNA محبوبترین مدرک سیسکو است و بعضی آنرا با Master’s Degree مقایسه میکنند.

برای شرکت در امتحانات و دریافت مدرک نیاز به CCNA دارید. در زمان من (2001) این مدرک به فرم دو امتحانی قابل دریافت بود یعنی با داشتن CCNA میتوانستید دو امتحان Foundation و CIT را قبول شده و CCNP شوید. امتحان Foundation خود تلفیق Routing, Switching و Remote Access بود.

سپس ورژن بعدی CCNP به فرم چهار آزمونی ارائه شد که بصورت زیر بود:

642-901 BSCI, Building Scalable Cisco Internetworks
642-812 BCMSN, Building Cisco Multilayer Switched Networks
642-825 ISCW, Implementing Secure Converged WANs
642-845 ONT, Optimizing Converged Cisco Networks

ترتیب این امتحانات مهم نیست اما همه باید Pass شود. این فرمت تا آخر July قابل استفاده است و بعد از آن باید بصورت جدید در CCNP شرکت کنید. نهایتا در آخرین تغییرات به فرم سه امتحان زیر در آمده:

642-902 ROUTE, Implementing Cisco IP Routing (Available March 10, 2010)
642-813 SWITCH, Implementing Cisco Switched Networks (Available March 10, 2010)
642-832 TSHOOT, Troubleshooting Cisco IP Networks (Available April 30, 2010)

از هفته آینده میتوانید در این امتحانات شرکت کنید (فرمت جدید) – توجه داشته باشید که CCNA شما باید Valid و باطل نشده باشد. برای اطلاع از آخرین کتاب ها و Reference های موجود سری به Cisco Press بزنید:

http://www.ciscopress.com/markets/detail.asp?st=44734

اما چند مرجع خوب برای یادگیری CCNP و نوع و فرمت سوالات امتحان (سوالات عملی امتحان به مراتب بیشتر شده است)

CCNP Cert Combination Tool

ESIM Tutorial

TSHOOT Demo Simulation

گویا قیمت امتحانات از 150$ به 200$ افزایش پیدا کرده که با کمتر شدن یک امتحان میتوان 600$ در صورتیکه بار اول قبول شوید برای آن کنار بگزارید (غیر از خرج سفر و غیره)

QOS کم شده و امتحانات به دنیای عملی شبکه نزدیک شده اند… 90% امتحان TSHOOT سوالات عملی است.

بازه مطالب کمتر شده اما عمق فنی بیشتری در syllabus دیده میشود تا P در CCNP به معنی Professional واقعی تر از قبل نشان داده شود.

در امتحان Route عملا Multicast و ISIS و DHCP حذف شده اند و IPv6 بهتر و VPN بیشتر شده است. مطالب حذف شده نظیر:

IS-IS

IP multicast

DHCP server

Troubleshooting

مطالب افزوده شده:

IPv6 routing (RIP, OSPF, and EIGRP; formerly just OSPF)

IPv6/IPv4 interoperation

IPv6 router redistribution

Basic Layer 3 VPN (includes GRE)

Layer 3 path control

IP SLA

BGP (more)

در آزمون SWITCH هم Multicast حذف شده و Supervisor Redundancy و Wireless افزوده شده اند.

زمان امتحان 2 ساعت برای انگلیسی زبانان است. (احتمالا نیم ساعت به زمان شما افزوده خواهد شد.)

پیشنهاد میشود اول امتحانات ROUTE و SWITCH را داده و سپس سراغ TSHOOT بروید.

استفاده از Simulator ها و GNS3 کمک میکند تا بصورت عملی برای امتحان آماده شوید؛ مطالعه به تنهایی کافی نیست…

http://persian.shafagh.com/2009/02/06/gns3

——————————————————–

برای رزرو کردن امتحان و اینکه کجا و چگونه از ایرانیان امتحان میگیرند کمکی از دست من برنمی آید تنها سوالات فنی و مرتبط را عنوان کنید. در ضمن Simulator، کتاب سیسکو یا مطالبی که Copyright را نقض میکند در این بلاگ پیدا نخواهید کرد لطفا درخواست نکنید.

چند قانون اصلی در شبکه وجود دارد که اعتقاد و عمل به آن اجتناب ناپذیر است – فکر کردم که بد نیست آنها را برای شما مطرح کنم:

1-  Network has to work = شبکه باید کار کند.

2- هرچه سعی کنیم نهایتا محدود به سرعت نور هستیم – یعنی نمیتوان از ژاپن به لندن را با 10ms پینگ کرد چون فاصله فیزیکی باید توسط نور طی شود… هر چه سعی کنی بچه زودتر از نه ماه زایده نمیشود…

3- بسیاری از مفاهیم بصورت کامل یادگرفته نمیشوند مگر توسط تولیدکنندگان محصولات شبکه یا کسانی که در عمل در شبکه های خود از آن تکنولوژی ها استفاده میکنند. سواد تئوری – ناقص است.

4- در بسیاری از موارد میتوان چندین مشکل مجزا را با یک راه حل کلی رفع کرد – لزوما این راه حل خوبی نیست.

5- همیشه جابجایی مشکل شبکه به نقطه دیگر از حل آن مشکل ساده تر است. (نظیر انتقال bottleneck ها)

6- Good, Fast و Cheap (خوب – سریع – ارزان) از این سه تنها میتوان دو تا را با هم داشت! همه با هم امکان پذیر نیست.

7- شبکه پیچیده تر از آن است که در تصور بخواهید آنرا پیش بینی کنید و در نظر بگیرید…

8- هر چه Resource و منبع داشته باشی باز هم کم است – این مورد در زمینه Harddisk – Storage و CPU همیشه صدق میکند. در زمینه Bandwidth و Memory همینطور…

9- یک سایز مناسب همه نیست – یک طراحی / راه حل شبکه برای همه صدق نمیکند – اینجاست که در اکثر پاسخ ها به پرسش های شما اشاره میکنم که: بستگی داره…

One size never fits all

10- هر ایده و نظر قدیمی بعدا دوباره اظهار خواهد شد فارغ این که اصلا کار میکرده یا نه…

11- در طراحی یک پروتکل – کمال این نیست که همه چیز را به آن بیافزاییم بلکه وقتی بدست می آید که چیز دیگری برای خلاصه کردن باقی نمانده باشد…

12- با زور و فشار زیاد – دستگاه ها و سرور هایی که برای آن کار در نظر گرفته نشده اند – کار خواهند کرد اما بلاخره روزی از کار می افتند. وقتی چیزی ممکن باشد که از عمل بایستد بالاخره این اتفاق خواهد افتاد بهتر است آینده نگر باشیم.

بد نیست سری به RFC1925 – به نام The Twelve Networking Truths بزنید…

ضمنا بخش جدیدی بنام نحوه همکاری به سایت اضافه کرده ام:

http://persian.shafagh.com/job

  
ISR یا Integrated Services Router به سری 1800 و 2800 و 3800 گفته میشد که جای 2600 و 1700 و 3700 را گرفته بودند. سری قبل از آن 1600 و 2500 و 3600 بودند. سری جدید بنام ISR G2 یا نسل دوم ISR توانمندی و Performance ی 5 برابرسری قبلی – کنونی آن دارد و با قیمتی مشابه همراه با IOS 15 ارائه میشود.

یکی از ویژگی های کوچک اما قشنگ این سری کنسول آن است که بصورت USB است ونیازی به رابط کنسول به سریال دیگر نخواهید داشت. درایور آن فعلا فقط برای Windows قابل Download است.

درتصویر زیر مقایسه انواع مختلف ISR G2 و Performance آن دیده میشود این سری از 1941 و 1941W تا 2901، 2911، 2921، 2951 و بالاخره 3925 و 3945 را شامل میشود.

در تصویر زیر سازگاری پورت ها و ماژول های قبلی با سری جدید نشان داده شده است:

برای قابلیت IP Telephony که همان تلفن مرکزی (سانترال) روی روتر اما بصورت IP است. Call Manager نسخه Express روی روتر 3945 نصب شده و تا 300 تلفن را مدیریت میکند:

در تصویر زیر ماژول سرور با قابلیت نصب Windows Server و Active Directory درون روتر را نشان میدهد مشخصات آن 4 گیگ رم و یک ترابایت هارد دیسک است.

نسل جدید ISR تمام کارهایی که در تصویر زیر نشان داده شده است را انجام میدهد. اتصال کامپیوتر ها به روتر بصورت  بیسیم، مدیریت سیگنال در صورتیکه چند Access-point داشته باشید؛ ایجاد امنیت فیزیکی و سیستم دوربین مداربسته؛ سیستم تلفنب با قابلیت ضبط صدا، Voice Mail، IVR قابلیت کمپرس کردن ترافیک شبکه و Cache درون WAN و قابلیت نصب سرویس های DNS ، File Server و Active Directory و VMWare و …

قابلیت 16 تا 48 پورت سوییچ روی روتر با سرعت گیگابیت در ثانیه بصورت ePOE (نسخه جدید POE با توان برق بیشتر برای روشن کردن تلفن ها و AP ها و دوربین های مداربسته) که توانایی سوییچ 3560-E را دارد.

این سری قابلیت سیسکو EnergyWise دارد یعنی در مواقع خارج از ساعات اداری Wireless ها را خاموش میکند،  برقIPPhone ها را کشیده و ماژول های اضافه را از کار می اندازد تا مصرف انرژی به کمترین حد خود برسد. (قابل تنظیم است.)

در آخر ماژول AXP این امکان را به برنامه نویسان میدهد تا برنامه خود را درون روتر بصورت یک ماژول نصب و اجرا کنند.

از سری محصولات CiscoWorks میتوان به موارد زیر اشاره کرد:

LAN Management System – LMS

CiscoWorks Voice Manager

CiscoWorks QoS Policy Manager – QPM

CiscoWorks Network Compliance Manager – NCM

 Cisco Security Manager – CSM

CiscoWorks Wireless LAN Solution Engine – WLSE

سری LMS بدون شک پرفروش ترین و معروف ترین CiscoWorks است. در این بین با QPM هم کار کردم که برای مدیریت QoS شبکه طراحی شده و ویژگی های جالبی دارد. WLSE برای مدیریت شبکه های Wireless سیسکو است و مطابق نقشه ساختمان پوشش Wireless ها را نشان داده و در صورتیکه Access-Point زائدی در شبکه نصب شود آنرا شناسایی میکند. CSM خود از زیر نام CiscoWorks در آمده و با پشتیبانی از دیگر محصول سیسکو بنام MARS بعنوان یک محصول قوی جهت استاندارد سازی امنیت شبکه و محدود کردن خطرات عرضه میشود.

برگردیم به LMS برای مدیریت شبکه های LAN… نسخه های اولیه LMS بسیار آزاردهنده بودند. مجموعه ای از 13 CD که یک به یک باید نصب میشدند و بیش از 4 ساعت زمان برای نصب آن نیاز بود. ماه پیش نسخه جدید 3.2 آن ارائه شد که خصوصیات جدیدی را به ارمغان آورده است. برای مقایسه نسخه های متفاوت LMS اینجا را کلیک کنید.

محصول CiscoWorks LAN Management از چندین محصول زیرمجموعه تشکیل شده است:

CiscoWorks Assistant
CiscoWorks Campus Manager
CiscoWorks CiscoView
CiscoWorks Common Services Software
CiscoWorks Device Fault Manager
CiscoWorks Internetwork Performance Monitor
CiscoWorks LAN Management Solution
CiscoWorks LMS Portal
CiscoWorks Resource Manager Essentials

یکی از شش برنامه اصلی در LMS برنامه RME است. کار Resource Management Essentials ایجاد لیست تجهیزات درست مثل فهرست های انبار داری است – Inventory Management مثل شماره سریال سوییچ ها و روتر های شبکه، ماژول ها، میزان حافظه و فلاش هر دستگاه و نوع IOS و نسخه آن. از جمله مواردی که با RME میتوان انجام داد upgrage کردن چندین دستگاه طی یک برنامه زمانبندی شده است. همچنین RME برای شما از Configuration ها و IOS ها بصورت اتوماتیک Backup میگیرد و اگر تغییراتی در تنظیمات انجام شود ثبت میکند و نسخه های قبلی تنظیمات را بصورت History برایتان حفظ میکند.

از دیگر برنامه های پکیج LMS برنامه CiscoView است. بکمک این برنامه میتوان تصویر یک دستگاه را بدون اینکه وارد سایت شویم و چراغ های دستگاه ها را چک کنیم برایمان پدیدار میکند:

روی پورت های سوییچ یا روتر کلیک کنید تا وضعیت ترافیک روی آن را به شما نشان دهد (تصویر بالا). در تصویر زیر پورت Ethernet روتر 1751 ما Shutdown است و برنگ قرمز نشان داده شده است:

LMS برای شما گراف شبکه ایجاد میکند و در صورتیکه دستگاهی ارتباط خود را از دست داد به شما Alert میدهد و روی صفحه نمایشگر بزرگ LCD خود برای Monitoring میتوانید دستگاه خراب را برنگ قرمز ببینید.  این گراف میتواند مربوط به یک ناحیه از شبکه یا کل شبکه باشد و بنام Topology Services داخل صفحه LMS Portal قید شده است:

از دیگر خصوصیات LMS اندازه گیری Performance شبکه و نشان دادن کارایی بر اساس اندازه گیری Jitter (نوسان در تاخیر) یا محاسبه عملکرد ICMP بین نقاط شبکه و حاصل آن را بصورت گراف در اختیارتان میگذارد. به این برنامه IPM یا Internetwork Performance Monitor میگوییم که از LMS2 به بسته CiscoWorks اضافه شد. در شکل زیر عمکرد چند ماه اخیر و نوسان Ping ها  بین نود های مختلف WAN نشان داده شده است.

در آخر باید بخاطر داشت که نصب LMS بصورت کامل کار ساده ای نیست و نیاز به آزمایش، تمرین و تجربه دارد. برای دریافت اطلاعات از تجهیزات باید SNMP را روی دستگاه ها تنظیم کنید و به LMS دسترسی دهید. LMS از یک یا چند روتر بعنوان Seed Device استفاده میکند تا توپولوژی شبکه را تشخیص دهد و بقیه دستگاهها را بصورت Auto Discovery به مجموعه اضافه کند. پس از آن باید RCP را روی دستگاهها تنظیم کنید تا کار کپی IOS برای Upload و Download از LMS به هر روتر و سوییچ امکان پذیر شود. SYSLOG را نیز به آدرس LMS میفرستید چون LMS خود یک Syslog Server نیز هست. پس از آن SMTP سرور را برای LMS تنظیم میکنید تا در صورتیکه خطایی در کارایی شبکه پیدا شد DFM يا Device Fault Management به شما email زده و شما را از حوادث مطلع کند.

در صورتیکه خواستید امتحان کنید نسخه 3.2 را پیشنهاد میکنم (Stable است) که از سایت سیسکو میتوان بصورت Evaluation دریافت کرد. (از IP های ایران ممکن است کار نکند در صورتیکه کار کرد لطفا comment بگذارید.)

http://cisco.mediuscorp.com/lms

چندی پیش برای مشتری بزرگی Presentation برای LMS تهیه کردم و پروژه نصب LMS با License 1000 دستگاه را انجام دادیم. میتوانید این PowerPoint مختصر نیم مگی را Download کنید:

برای تشریح VPN ابتدا نگاهی به معنی لغوی آن می اندازیم:

Virtual Private Network شبکه خصوصی مجازی شبکه ای است که بر روی شبکه ای دیگر تشکیل شده است. شبکه زیرین که کار زیرساخت را ایفا میکند معمولا شبکه ای عمومی (نظیر اینترنت) است…

برای توضیح واژگانی نظیر Transparent و Virtual میتوان چنین عنوان کرد:

اگر چیزی را دیدی و آنجا بود – حقیقی است = Real

اگر چیزی را دیدی اما آنجا نبود Virtual (مجازی) است.

اگر چیزی را ندیدی اما آنجا بود Transparent است (شفاف)

اگر چیزی را ندیدی و آنجا هم نبود … یکجای کار اشکال داره!

حال این اصل ها را به مثال های شبکه برمیگردانیم:

یک سرور که IP Public و درون Rack قرار دارد یک سرور حقیقی است Real Server

یک سرور که قابل دسترسی از طریق IP است اما روی VMware نصب شده و روی سخت افزار مستقیما عمل نمی کند Virtual است.

یک Firewall که در مسیر Traceroute ما دیده نمیشود و قابل Ping و ردیابی نیست Transparent است.

شبکه VPN همانطور که از اسمش پیداست Virtual است … بصورت فیزیکی ساختاری ندارد. وقتی مخابرات برای سازمانی با Frame Relay یا ATM و X.25 یا حتی بصورت Leased Line های مختلف ارتباط شبکه نقاط دوردست را فراهم میکند به آن Overlay Network یا Overlay VPN Model میگوییم. یعنی بنای شبکه شما روی شبکه Provider (سرویس دهنده) نهاده شده است. اگر Peer-to-peer VPN باشد یعنی شبکه شما بصورت پویا با شبکه سرویس دهنده ارتباط برقرار میکند نظیر MPLS VPN.

اما من فکر میکنم بیشتر منظور شما VPN روی اینترنت است…

کلا دو مدل دسترسی به VPN در Internet پیدا سازی میشود:

• Remote Access
• Site to Site

مدل Remote Access امکان دسترسی کاربر را از منزلش به شبکه محیط کار فراهم میکند. بطور مثال من خیلی از روز ها جلسات شرکت و کارهایم را از راه دور، از منزل یا در سفر انجام میدهم برای این کار از Cisco VPN Client یا Cisco AnyConnect استفاده میکنم.

در Remote Access بسته به نوع تکنولوژی و تولیدکننده از پروتکل های متنوعی استفاده میشود PPTP و L2TP روی محصولات Microsoft (سرورهای Remote Access یا RRAS) پشتیبانی میشود. PPTP یا Point to Point Tunneling Protocol پروتکلی است که امکان VPN را بدون رمزنگاری و Encryption محیا میکند. روش آن  PPP و GRE ادغام شده در یک پروتکل است که روی پورت 1723 TCP کار میکند. از ویندوز 95 پشتیبانی این پروتکل استاندارد در ویندوز گنجانده شد و با RFC2637 توسط IETF استاندارد شد:

http://tools.ietf.org/html/rfc2637

PPTP را در سیسکو با دستورات VPDN میتوان فعال کرد هر چند که سیسکو پروتکل L2F را نیز ارائه کرد. در سمت دیگر برای Encryption و بالابردن امنیت و رمزنگاری L2TP در سال 1999 ارائه شد.

محبوبترین پروتکل برای VPN؛ IPSEC است. در سیسکو برای فعال کردن آن به IOS ی با ويژگی های Adv-Security نیاز داریم. سیسکو Cisco VPN Client را برای ویندوز، Mac ، Linux و iPhone ارائه کرده تا بتوان از تمام کلاینت های موجود به VPN وصل شد و اطلاعات Encrypt شده را رد و بدل کرد.

جدیدترین نوع VPN استفاده از SSL و TLS است که بدون نیاز به نرم افزار خاصی در سمت کاربر و تنها به کمک مرورگر میتوان به آن وصل شد و کار کرد. بطور مثال SSL VPN را روی Cisco ASA در شرکت فعال میکنیم و از منزل با وصل شدن به صفحه Webpage شرکت و وارد کردن Username Password به File Server و RDP های روی سرورها درون صفحه Browser متصل میشویم. بدین صورت از CafeNet ها و کامپیوترهایی که برنامه VPN ندارند نیز میتوان برای کار استفاده کرد.

مدل دوم پیاده سازی VPN ، بنام Site to Site یا LAN to LAN برای ایجاد VPN بین دو یا چند شبکه است بطور مثال یک شعبه کوچک بانکی با پنج تا ده کلاینت به یک شعبه مرکزی VPN میکند (Tunnel)

در این مدل اگر نیازی به رمزنگاری نباشد میتوان از پروتکل GRE یا Generic Routing Encapsulation استفاده کرد. در صورتیکه به Encryption نیاز باشد از IPsec همراه با ISAKMP و IKE برای ردوبدل کردن کلید و Certificate استفاده میشود. استفاده از GRE همراه با IPsec امکان خوبی برای Routing و همچنین انتقال امن دیتا را فراهم میسازد.

سیسکو EZVPN را برای ساده کردن پیاده سازی Site 2 Site VPN ارائه کرده که بدین صورت با IP های Dynamic اینترنت نیز بتوان از VPN استفاده کرد.

DMVPN و GETVPN دو مدل دیگر VPN برای شبکه هایی است که میخواهند تعداد زیادی از شعب را روی اینترنت به هم متصل کنند در این مدل غیر از سایت های اصلی بقیه میتوانند از IP داینامیک و ADSL استفاده کنند که نیازی به IP Static نباشد. (پایین آوردن هزینه)

انواع دیگری از VPN نیز داریم که از حوصله و سطح بحثمان خارج است اما در دنیای امروز برای VPN از تکنولوژی IPsec برای Tunnel بین شبکه ها؛ SSL برای Remote-access ها و از TLS برای ipphone ها استفاده میشود.

جالب اینجاست که تمامی تکنولوژی های VPN روی یک روتر سری 1800 یا 2800 سیسکو بهمراه IOS مورد نیاز، قابل پیاده سازی است. قبلا سیسکو VPN Concentrator را ارائه میکرد که با ارائه Cisco ASA تولید آن متوقف شد.

بخش دوم به Switch های سیسکو و سوییچینگ می پردازد. سرفصل مطالب:

• آشنايی با سوييچ های سيسکو
• تنظيم سوييچ
• Ethernet
• Broadcast Domain
• VLAN
• طراحی VLAN
• Trunk
• Trunk Encapsulation
• DTP – Dynamic Trunk Protocol
• Native VLAN
• اختصاص IP به سوييچ
• DHCP و VLAN
• Inter-VLAN Routing
• MLS Multi-Layer Switching
• Cisco Express Forwarding CEF
• Fallback Bridging
• 802.1Q Tunnel
• Ethernet over MPLS EoMPLS
• آشنايی با VTP
• VTP Domain
• مدهای مختلف VTP
• VTP Version
• پيام های VTP
• VTP Pruning
• تنظيم VTP
• EtherChannel
• نحوه پخش بار روی EtherChannel
• پروتکل های EtherChannel
• تنظيمات EtherChannel

برای سوییچ لایه 3 این کار ساده است کافیست همه سوییچ ها بصورت مستقیم و غیرمستقیم VLAN هایشان را به آن ترانک کنیم یعنی سوییچ لایه 3 ما از همه VLAN ها مطلع و در ارتباط باشد و در هر VLAN یک IP Address داشته باشد. IP مربوط سوییچ بعنوان Default Gateway برای هر VLAN برگزیده میشود و کامپیوتر های هر VLAN از آن برای دسترسی به VLAN دیگر استفاده میکنند.

برای اینکه روتر کار Routing بین VLAN ها را انجام دهد باید به VLAN ها ترانک شود یا اینکه یک Interface در هر VLAN داشته باشد. اگر 10 VLAN داشته باشیم باید 10 Interface روتر را به 10 پورت سوییچ وصل کنیم که عاقلانه نیست برای همین از Tagging های 802.1q یا ISL که در بخش ترانک مرور کردیم استفاده میکنیم.

قبلا بین دو سوییچ ترانک را تجربه کردیم حال بین سوییچ و روتر ترانک برقرار کرده و درون روتر Sub-interface میسازیم. روتر از طریق یک Interface فیزیکی به سوییچ وصل میشود اما داخل آن Interface تعدادی Interface مجازی که هر یک مختص به یک VLAN هستند ایجاد شده و به هر یک IP میدهیم تا نقش Gateway را در VLAN خود ایفا کنند.

پورت سوییچ را به حالت ترانک تنظیم کرده و در صورتیکه سوییچ (بسته به مدل آن) هر دو encapsulation را پشتیبانی کند یکی را انتخاب میکنیم ضمنا در سمت روتر باید این encapsulation ساپورت شود.

Switch(config-if)# switchport mode trunk

Switch(config-if)# switchport trunk encapsulation dot1q

سپس پورت روتر را به پورت ترانک سوییچ زده و Interface روتر را از حالت shutdown خارج کرده و روی Interface به ازای هر VLAN یک sub-interface میسازیم. در مثال زیر یک sub-interface برای VLAN 20 با شماره 20 ساخته ایم:

Router(config)# interface fastethernet 0/0

Router(config-if)# no shutdown

Router(config-if)# interface fastethernet 0/0.20

Router(config-if)# encapsulation dot1q 20

باید توجه داشت که پورت های 10 مگابیت Ethernet قابلیت ترانک شدن را ندارند (مثل روترهای قدیمی 2500) همچنین برخی از IOS ها مزیت encapsulation را نداشته و نیاز به upgrade سیستم عامل روتر خواهید داشت.

سوییچ های سری 3550، 3560 و 3750 به بالا امکان کار در لایه 3 را دارند و سری 1900، 2950 و 2960 در لایه دو عمل میکنند پس برای Routing به یک روتر در کنار آن نیاز دارید.

مثال:

http://shzandi.wordpress.com/2009/06/02/vlan-routing-l3-switch

نوشته شده در Basics, Ethernet Switching ]]> http://persian.shafagh.com/2009/05/30/inter-vlan-routing/feed/ 3 SZandi http://persian.shafagh.com/2009/05/29/broadcast-domain/ http://persian.shafagh.com/2009/05/29/broadcast-domain/#comments Fri, 29 May 2009 16:55:02 +0000 Shafagh http://shzandi.wordpress.com/?p=760 ]]> يک شبکه کاملا لايه دو، به Flat Network Topology معروف است. در این شبکه از یک رنج آدرس استفاده میشود لذا بین قسمت های مختلف Routing صورت نمیگیرد و پیام Broadcast یک دستگاه به همگی در کل شبکه میرسد. این مدل برای شبکه های متوسط و بزرگ پیشنهاد نمیشود. در شبکه های متوسط و بزرگ که بیشتر از 100 کامپیوتر دارند توسط ایجاد VLAN شبکه را به شبکه های کوچکتری ناحیه بندی میکنند.

VLAN تفکيک کننده Broadcast Domain در شبکه و متشکل از گروهی از دستگاه هاست که در لايه دو به هم متصلند و میتوانند در لایه دو MAC و فریم های همدیگر را ببینند. هر VLAN کاملا مجزا و توسط روتر یا سوییچ لایه سه VLAN ها را در نقاطی نظیر Core به یکدیگر Route میکنند.

لایه دو چه اهمیتی دارد و چرا آدرس های لایه سه و دو با هم متفاوتند. چرا باید از هر دو لایه در ارتباط استفاده کنیم و مجبوریم هر دو را در طراحی نظر بگیریم؟

لایه دو ارتباط نزدیکی با لایه فیزیکی (لایه یک) دارد یعنی بر اساس مشخصات فیزیکی و قرارگیری صفر و یک و سیگنال روی رسانه پروتکل لایه دو طراحی و استفاده شده و اطلاعات را در فریم قرار میدهد. در X25 بخاطر میزان اشتباهات رسانه های زمان خود پروتکل لایه دو مخصوص آن استفاده میشد LAPB و در ATM با توجه به سرعت بالاتر رسانه از Cell هایی با سایز ثابت استفاده گردید. همانطور که روی خطوط Dial up از PPP بخاطر مزایایش استفاده میگردد و قابلیت Multilink برایمان همراه دارد.  همه این ها پروتکل های لایه دو هستند که روی لینک ها کار میکنند.

لایه سه بدون در نظر گرفتن انواع و اقسام رسانه ها و تکنولوژی های مختلف و شبکه های بین راهی PPP، Frame Relay، Ethernet و ATM بصورت منطقی آدرس هر دستگاه را در دو بخش مشخص کننده شبکه و Host در نظر میگیرد. در اینترنت وقتی یک بسته به Google ارسال میکنید مهم نیست از ماهواره عبور کرده یا از فیبر زیر اقیانوسی بلکه مهم شبکه فرستنده و آنکه شما زیر مجموعه کدام شبکه در لایه سه هستید تا گوگل بتواند پیام پاسخ را برایتان ارسال کند.

آدرس دهی منطقی و لایه سه قبول اما چرا در لایه دو نیز آدرس داریم؟

فرض کنید که بخواهید یک دیتا یا عکس از کامپیوتر شما به کامپیوتر کناری انتقال دهید برای این کار از FTP همراه با IP کامپیوتر مقصد استفاده میکنید پس ارتباط لایه Application تا لایه سه مشخص است اما برای اینکه دیتا روی رسانه مسی قرار گیرد و منتقل شود Ethernet باید فریم را ساخته و MAC Address کامپیوتر مقصد را قراردهد تا سوییچ بتواند ارتباط بین دو پورت را فراهم سازد اگر از آدرس لایه دو در Ethernet استفاده نمیشد آن وقت کل شبکه متصل به سوییچ شما مجبور بود این دیتا را دریافت کند در حالیکه با استفاده از سوییچ و برخلاف Hub دیتا براساس MAC Address گیرنده تنها به پورت خاص ارسال شده و پهنای باند پورت های دیگر حفظ میشود.

سوییچ هایی که بتوانند بالاتر از لایه دو یعنی آدرس IP را نیز بررسی کنند و بر آن اساس Routing و Switching کنند سوییچ لایه 3 یا Multi-layer – چند لایه ای خوانده میشوند.

چرا Ethernet بجای استفاده از MAC از IP استفاده نکرد؟

اولا Ethernet و IP در سال 1981 بصورت جداگانه و در فرایندی مستقل بوجود آمدند و در ثانی Ethernet قابلیت حمل پروتکل های متفاوتی نظیر IPX و AppleTalk را دارد در عین حال IP روی پروتکل هایی غیر از Ethernet نیز حمل میشود. در لایه دو آدرس ها باید در همان ناحیه Unique یا بی همتا باشد در حالیکه در لایه سه آدرس ها باید در کل شبکه بی همتا باشد. بهمین دلیل IEEE آدرس های لایه دو را کنترل میکند تا اگر کارت شبکه از تولیدکنندگان مختلفی در یک شبکه استفاده شود احتمال وقوع آدرس یکسان به صفر برسد.

همانطور که اشاره کردیم IP در لایه 3 است و شبکه را به دو بخش Network ID و Host ID تقسیم میکند بر اساس این عدد بدست آمده میتوان یک سیستم سلسله مراتبی و Logical مثل اینترنت داشت در حالیکه بقیه پروتکل ها نظیر IPX امکان Subnetting، انعطاف پذیری و آدرس دهی منطقی نظیر IP را ندارند. اما یک خصوصیت خوب در IPX بود و آن استفاده از MAC Address برای قسمت Host ID کاری کهIPv6 – نسخه جدید IP از آن استفاده میکند با این کار مثل امروز نیازی به DHCP نیست و با توجه به بی همتا بودن MAC از آن بمنزله Host ID استفاده شده و آدرس شبکه به آن افزوده میشود.

پروتکل IP برای کارکرد نیاز به ARP دارد تا براساس IP مقصد بتواند MAC Address مقصد را گرفته و پیام را داخل فریم قرار دهد و به MAC Address خاص بفرستد. ARP زمانی استفاده میشود که گیرنده در خود شبکه IP ما باشد یعنی ما و او از لحاظ  Network ID  یکی باشیم پس در یک Network بوده و نیاز به دانستن MAC Address مقصد مشخص میگردد. در غیر این صورت مقصد در شبکه ای دیگر است لذا اهمیتی ندارد که کجاست بلکه باید بسته را به Default Gateway یا روتر شبکه خود ارسال کنیم. در این صورت بسته IP را درون فریمی با آدرس MAC مربوط به روتر ارسال میکنیم. در این مرحله برای دریافت MAC روتر از ARP استفاده میشود.

ARP برای بدست آوردن MAC Address از Broadcast استفاده میکند. سوییچ Broadcast را به همه پورت ها ارسال میکند و کامپیوتری که IP خود را در بدنه ARP ببیند به آن درخواست پاسخ میدهد. بدین ترتیب براساس IP، MAC Address را بدست می آورد اما عملکرد آن وابسته به Broadcast است.

Broadcast Domain، ناحيه عملکرد Broadcast است و مرز رسيدن این پيام ها که به همه در آن ناحيه ارسال ميگردند. روتر ها اجازه عبور Broadcast را از لينکی به لينک ديگر نميدهند پس در اطراف روتر Broadcast Domain های مجزا که شبکه های لایه دو مستقلند ايجاد ميگردد.

بوسيله ايجاد VLAN، ميتوان شبکه ای کاملا مستقل ايجاد کرد که Broadcast Domain خود را داشته و فريم های VLAN تنها داخل خود VLAN رد و بدل شوند. ترافيک بگونه ای تفکيک خواهد شد که گويی شبکه ای مجزا یا کابل و سوئيچ مستقل، يک LAN جداگانه را تشکيل داده است. کافيست در سوئيچ پورت ها را به شماره VLAN مد نظر ربط دهيم.  مثلا شبکه ی 300 کامپیوتری خود را به سه VLAN هر یک حاوی یکصد دستگاه با آدرس شبکه مجزا /25 تقیسم میکنیم:

Subnet-mask: 255.255.255.128 = /25 = 128 Address

بر این اساس VLAN ها هریک مشخص کننده یک شبکه IP هستند و باید آدرس دهی مجزا برایشان در نظر گرفت.