در حالیکه SFP قابلیت ارتباط یک Gigabit را فراهم میکند، +SFP با همان اندازه و شکل ، 10 گیگابیت در ثانیه را پشتیبانی میکند. (البته سوییچ یا دستگاه باید قابلیت  1G/10G را داشته باشد تا هر دونوع SFP و +SFP را روی یک درگاه پشتیبانی کند.)

پس از نصب SFP، باید فیبر را به آن متصل کرد. در صورتیکه نور در فیبر دیده شود چراغ آن به رنگ نارنجی درمی آید و در صورتیکه Protocol بالا بیاید، رنگ آن به سبز تغییر میکند.

اما دلیل اصلی نوشتن این مطلب این است که،

آیا میدانید عمر مفید یک SPF، در حدود 100 تا 200 بار نصب و اتصال آن به سوییچ است؟ عمر GBIC های قدیمی در حدود 100 تا 400 بار،

یعنی اگر 100 بار SFP را داخل پورت قرار دهید بار بعدی معلوم نیست که دیگر کار کند یا خراب شده باشد! این نکته باید برای Lab ها و محیط آزمایشگاهی/آموزشی مورد توجه قرار گیرد.

سلام، آیا نمیشه از Extended VLAN ID در سوئیچ های 2960 و 3750 استفاده کرد؟
و آیا VLAN ID های بزرگتر از 1024 از پورت های ترانک عبور نمی کنند؟ لطفا در این خصوص توضیح دهید.

-

پاسخ:

زمانیکه IEEE در استاندارد 802.1q میزان VLAN-ID را از 10 بیت به 12 بیت افزایش داد شمار VLAN ها از میزان اولیه 4 برابر شد و به 4096 رسید…

رنج VLAN های استاندارد از 0 تا 1005 است که 0 برای خود سیستم استفاده میشود و 1002 تا 1005 برای پروتکل های FDDI و Token Ring رزرو شده و از این بین 1 تا 1001 قابل استفاده است. پس از مدتی هدر IEEE802.1Q میزان بیشتری برای VLAN TAG اختصاص داد و Extended VLAN یا رنج اضافی از 1006 تا 4094 قابل استفاده شد.

سوییچ های سیسکو، هزار و پنج VLAN اولیه را با VTP بصورت سرور و Client پشتیبانی میکنند اما برای استفاده از Extended VLAN باید VTP را در سوییچ غیرفعال کرد – VTP Transparent.

VLAN های بزرگتر از 1005 در VLAN Database قرار نمیگیرند و درون Configuration ذخیره میشوند. برای 1006 به بعد باید از VTP Transparent استفاده کرد.

http://persian.shafagh.com/2008/07/31/ccie-lab-vtp

باید توجه داشت: با اینکه این تعداد VLAN داریم اما سوییچ ها همه این هزاران VLAN را پشتیبانی نمیکنند و شمار VLAN واقعی قابل تعریف در یک سوییچ به سخت افزار آن برمیگردد. بطور مثال در سری 2960 تعداد 250 عدد VLAN کلا پشتیبانی میشود و در 3560 و 3750 تعداد 1005 عدد Standard و Extended VLAN پشتیبانی میگردد اما این میزان به مولفه های دیگری نیز وابسته است. مثلا در 2960 و 3560 (3750) تعداد 128 عدد Spanning Tree به ازای VLAN در مد PVST+ و Rapid +PVST پشتیبانی میشود.

Extended VLAN در محیط Service Provider که تعداد مشترکین بالایی دارند استفاده شده و به این ترتیب به هر مشترک یک VLAN-ID اختصاص داده میشود تا ترافیک مشترکین از یکدیگر تفکیک شود. یا بطور مثال روی سری 6500 در مواردی نظیر استفاده از Catalyst 6000 FlexWAN module از 1025 به بعد برای ارتباط internal استفاده میگردد.

در ضمن Extended VLAN در VTP version 3 قابل استفاده است که فعلا روی سوییچ های رده بالا پشتیبانی میشود…

با توجه به اینکه Extended VLAN در Configuration ذخیره میشود باید پس از ایجاد آن، تنظیمات را در NVRAM ذخیره کرد:

Switch(config)# vtp mode transparent

Switch(config)# vlan 2010

Switch(config-vlan)# end

Switch# copy running-config startup config

پس VMPS سرور ای است که اطلاعات را به کاربرانش (سوییچ هایی که در خواست اطلاعات میکنند) ارسال میکند.

یک سوییچ سری Cisco 4000/4500/5000/6000/6500 میتواند بصورت VMPS عمل کند و برای سوییچ های دیگر نقش سرور را ایفا کند. تنها سوییچ ها با نرم افزار CATOS توانایی این کار را دارند (سیستم عامل قبلی Catalyst) و سوییچ های IOS ی سیسکو این پروتکل را پشتیبانی نمی کنند.

VQP یا VLAN Query Protocol پروتکل ای است که سوییچ ها برای درخواست اطلاعات از سرور از آن استفاده میکنند. از UDP پورت 1589 استفاده میکند.

در شکل بالا سوییچ سمت راست VMPS و سوییچ سمت چپ در نقش VMPS Client بواسطه VQP با هم برسر قرار دادن PC در VLAN خود ارتباط برقرار میکنند.

مشکل برخی از شبکه های سازمان هایی که VMPS را پیاده سازی کرده اند این است که سیسکو دیگر از این پروتکل پشتیبانی نمیکند پس مشتریان نیز نمی توانند سوییچ های 6500 خود را به IOS مجهز کنند و مجبورند از CatOS قدیمی استفاده کنند. سیسکو قبلا دستگاهی بنام VPS 110X ارائه کرد که یک VMPS بصورت یک سرور مستقل است که امروزه ارائه نمیشود. سیسکو URT نیز که عملکرد مشابهی داشت دیگر ارائه نمیگردد.

البته با وجود OpenVMPS میتوان کار سرور را به یک Linux داد:

http://sourceforge.net/projects/vmps

تنظیم سوییچ های Access برای برقراری ارتباط با سرور بسیار ساده است:

vmps server ipaddress
!
interface fastethernet 0/1
switchport mode access
switchport access vlan dynamic

باید توجه داشت که این تکنولوژی دیگر از سوی سیسکو پشتیبانی نمیشود و بجای آن میتوان از IEEE802.1X و NAC استفاده کرد. نگاه سیسکو امروزه به سمت پروتکل های استاندارد است تا پروتکل های Proprietary …

جهت اطلاعات بیشتر جهت تنظیم VMPS روی CatOS:

Configuring Dynamic Port VLAN Membership with VMPS

Configuring Dynamic VLAN Membership

Troubleshooting the Catalyst VMPS Switch

در این مثال سوییچ Access به یک روتر طبق شکل متصل شده است Inter-VLAN Routing را روی روتر تنظیم میکنیم:

برای این کار باید سوییچ را با روتر ترانک کنیم و در روتر دو SubInterface ایجاد کنیم و هر یک را به یک VLAN اختصاص دهیم تا در نقش Gateway برای VLAN ایفای نقش کنند:

تنظیم سوییچ:

vlan 2

name VLAN_2

vlan 3

name VLAN_3

!

interface gigabitethernet 0/1

switchport access vlan 2

interface gigabitethernet 0/2

switchport access vlan 3

interface gigabitethernet 0/24

switchport mode trunk

switchport trunk encapsulation dot1q

تنظیم روتر:

interface gigabitethernet 0/1

no shutdown

interface gigabitethernet 0/1.2

encapsulation dot1q 2

ip address 192.168.2.1 255.255.255.0

interface gigabitethernet 0/1.3

encapsulation dot1q 3

ip address 192.168.3.1 255.255.255.0

پست های مرتبط:

http://shzandi.wordpress.com/2009/06/02/vlan-routing-l3-switch

http://shzandi.wordpress.com/2009/05/30/inter-vlan-routing

دو سوییچ Access به یک Core Switch طبق شکل متصل شده اند. Inter-VLAN Routing را روی Switch لایه سه تنظیم میکنیم:

روی سوییچ های Access که کاربران به آن وصل هستند، VLAN ها را ایجاد کرده و هر پورت را به VLAN مربوط خود اختصاص میدهیم. پورت متصل به Core را بصورت Trunk تنظیم میکنیم:

<Switch 2> :

vlan 2

name VLAN_2

vlan 3

name VLAN_3

!

interface gigabitethernet 0/1

switchport access vlan 2

interface gigabitethernet 0/2

switchport access vlan 3

interface gigabitethernet 0/24

switchport mode trunk

switchport trunk encapsulation dot1q

<Switch 3> :

vlan 4

name VLAN_4

vlan 5

name VLAN_5

!

interface gigabitethernet 0/1

switchport access vlan 4

interface gigabitethernet 0/2

switchport access vlan 5

interface gigabitethernet 0/24

switchport mode trunk

switchport trunk encapsulation dot1q

روی سوییچ Core تمام VLAN ها را ساخته و پورت های متصل به سوییچ های Access را بصورت ترانک تنظیم میکنیم. سپس به هر VLAN یک IP اختصاص میدهیم تا در نقش Gateway برای هر VLAN عمل کند

<Switch 1> :

vlan 2

name VLAN_2

vlan 3

name VLAN_3

vlan 4

name VLAN_4

vlan 5

name VLAN_5

!

interface gigabitethernet 0/1

switchport mode trunk

switchport trunk encapsulation dot1q

interface gigabitethernet 0/2

switchport mode trunk

switchport trunk encapsulation dot1q

!

inteface vlan 2

ip address 192.168.2.1 255.255.255.0

no shutdown

!

inteface vlan 3

ip address 192.168.3.1 255.255.255.0

no shutdown

!

inteface vlan 4

ip address 192.168.4.1 255.255.255.0

no shutdown

!

inteface vlan 5

ip address 192.168.5.1 255.255.255.0

no shutdown

نوشته شده در Ethernet Switching, پاسخ به پرسش ها ]]> http://persian.shafagh.com/2009/06/02/vlan-routing-l3-switch/feed/ 3 SZandi L3 Switch - Core http://persian.shafagh.com/2009/05/31/%d8%a8%d8%ae%d8%b4-%d8%af%d9%88%d9%85-%d8%a2%d9%85%d9%88%d8%b2%d8%b4-%d8%b3%db%8c%d8%b3%da%a9%d9%88/ http://persian.shafagh.com/2009/05/31/%d8%a8%d8%ae%d8%b4-%d8%af%d9%88%d9%85-%d8%a2%d9%85%d9%88%d8%b2%d8%b4-%d8%b3%db%8c%d8%b3%da%a9%d9%88/#comments Sun, 31 May 2009 08:41:00 +0000 Shafagh http://shzandi.wordpress.com/?p=769 ]]> از سری آموزش سیسکو به پارسی بخش دوم نیز Upload شد. با مراجعه به لینک زیر میتوانید Download کنید

بخش دوم به Switch های سیسکو و سوییچینگ می پردازد. سرفصل مطالب:

• آشنايی با سوييچ های سيسکو
• تنظيم سوييچ
• Ethernet
• Broadcast Domain
• VLAN
• طراحی VLAN
• Trunk
• Trunk Encapsulation
• DTP – Dynamic Trunk Protocol
• Native VLAN
• اختصاص IP به سوييچ
• DHCP و VLAN
• Inter-VLAN Routing
• MLS Multi-Layer Switching
• Cisco Express Forwarding CEF
• Fallback Bridging
• 802.1Q Tunnel
• Ethernet over MPLS EoMPLS
• آشنايی با VTP
• VTP Domain
• مدهای مختلف VTP
• VTP Version
• پيام های VTP
• VTP Pruning
• تنظيم VTP
• EtherChannel
• نحوه پخش بار روی EtherChannel
• پروتکل های EtherChannel
• تنظيمات EtherChannel

برای سوییچ لایه 3 این کار ساده است کافیست همه سوییچ ها بصورت مستقیم و غیرمستقیم VLAN هایشان را به آن ترانک کنیم یعنی سوییچ لایه 3 ما از همه VLAN ها مطلع و در ارتباط باشد و در هر VLAN یک IP Address داشته باشد. IP مربوط سوییچ بعنوان Default Gateway برای هر VLAN برگزیده میشود و کامپیوتر های هر VLAN از آن برای دسترسی به VLAN دیگر استفاده میکنند.

برای اینکه روتر کار Routing بین VLAN ها را انجام دهد باید به VLAN ها ترانک شود یا اینکه یک Interface در هر VLAN داشته باشد. اگر 10 VLAN داشته باشیم باید 10 Interface روتر را به 10 پورت سوییچ وصل کنیم که عاقلانه نیست برای همین از Tagging های 802.1q یا ISL که در بخش ترانک مرور کردیم استفاده میکنیم.

قبلا بین دو سوییچ ترانک را تجربه کردیم حال بین سوییچ و روتر ترانک برقرار کرده و درون روتر Sub-interface میسازیم. روتر از طریق یک Interface فیزیکی به سوییچ وصل میشود اما داخل آن Interface تعدادی Interface مجازی که هر یک مختص به یک VLAN هستند ایجاد شده و به هر یک IP میدهیم تا نقش Gateway را در VLAN خود ایفا کنند.

پورت سوییچ را به حالت ترانک تنظیم کرده و در صورتیکه سوییچ (بسته به مدل آن) هر دو encapsulation را پشتیبانی کند یکی را انتخاب میکنیم ضمنا در سمت روتر باید این encapsulation ساپورت شود.

Switch(config-if)# switchport mode trunk

Switch(config-if)# switchport trunk encapsulation dot1q

سپس پورت روتر را به پورت ترانک سوییچ زده و Interface روتر را از حالت shutdown خارج کرده و روی Interface به ازای هر VLAN یک sub-interface میسازیم. در مثال زیر یک sub-interface برای VLAN 20 با شماره 20 ساخته ایم:

Router(config)# interface fastethernet 0/0

Router(config-if)# no shutdown

Router(config-if)# interface fastethernet 0/0.20

Router(config-if)# encapsulation dot1q 20

باید توجه داشت که پورت های 10 مگابیت Ethernet قابلیت ترانک شدن را ندارند (مثل روترهای قدیمی 2500) همچنین برخی از IOS ها مزیت encapsulation را نداشته و نیاز به upgrade سیستم عامل روتر خواهید داشت.

سوییچ های سری 3550، 3560 و 3750 به بالا امکان کار در لایه 3 را دارند و سری 1900، 2950 و 2960 در لایه دو عمل میکنند پس برای Routing به یک روتر در کنار آن نیاز دارید.

مثال:

http://shzandi.wordpress.com/2009/06/02/vlan-routing-l3-switch

نوشته شده در Basics, Ethernet Switching ]]> http://persian.shafagh.com/2009/05/30/inter-vlan-routing/feed/ 3 SZandi http://persian.shafagh.com/2009/05/29/broadcast-domain/ http://persian.shafagh.com/2009/05/29/broadcast-domain/#comments Fri, 29 May 2009 16:55:02 +0000 Shafagh http://shzandi.wordpress.com/?p=760 ]]> يک شبکه کاملا لايه دو، به Flat Network Topology معروف است. در این شبکه از یک رنج آدرس استفاده میشود لذا بین قسمت های مختلف Routing صورت نمیگیرد و پیام Broadcast یک دستگاه به همگی در کل شبکه میرسد. این مدل برای شبکه های متوسط و بزرگ پیشنهاد نمیشود. در شبکه های متوسط و بزرگ که بیشتر از 100 کامپیوتر دارند توسط ایجاد VLAN شبکه را به شبکه های کوچکتری ناحیه بندی میکنند.

VLAN تفکيک کننده Broadcast Domain در شبکه و متشکل از گروهی از دستگاه هاست که در لايه دو به هم متصلند و میتوانند در لایه دو MAC و فریم های همدیگر را ببینند. هر VLAN کاملا مجزا و توسط روتر یا سوییچ لایه سه VLAN ها را در نقاطی نظیر Core به یکدیگر Route میکنند.

لایه دو چه اهمیتی دارد و چرا آدرس های لایه سه و دو با هم متفاوتند. چرا باید از هر دو لایه در ارتباط استفاده کنیم و مجبوریم هر دو را در طراحی نظر بگیریم؟

لایه دو ارتباط نزدیکی با لایه فیزیکی (لایه یک) دارد یعنی بر اساس مشخصات فیزیکی و قرارگیری صفر و یک و سیگنال روی رسانه پروتکل لایه دو طراحی و استفاده شده و اطلاعات را در فریم قرار میدهد. در X25 بخاطر میزان اشتباهات رسانه های زمان خود پروتکل لایه دو مخصوص آن استفاده میشد LAPB و در ATM با توجه به سرعت بالاتر رسانه از Cell هایی با سایز ثابت استفاده گردید. همانطور که روی خطوط Dial up از PPP بخاطر مزایایش استفاده میگردد و قابلیت Multilink برایمان همراه دارد.  همه این ها پروتکل های لایه دو هستند که روی لینک ها کار میکنند.

لایه سه بدون در نظر گرفتن انواع و اقسام رسانه ها و تکنولوژی های مختلف و شبکه های بین راهی PPP، Frame Relay، Ethernet و ATM بصورت منطقی آدرس هر دستگاه را در دو بخش مشخص کننده شبکه و Host در نظر میگیرد. در اینترنت وقتی یک بسته به Google ارسال میکنید مهم نیست از ماهواره عبور کرده یا از فیبر زیر اقیانوسی بلکه مهم شبکه فرستنده و آنکه شما زیر مجموعه کدام شبکه در لایه سه هستید تا گوگل بتواند پیام پاسخ را برایتان ارسال کند.

آدرس دهی منطقی و لایه سه قبول اما چرا در لایه دو نیز آدرس داریم؟

فرض کنید که بخواهید یک دیتا یا عکس از کامپیوتر شما به کامپیوتر کناری انتقال دهید برای این کار از FTP همراه با IP کامپیوتر مقصد استفاده میکنید پس ارتباط لایه Application تا لایه سه مشخص است اما برای اینکه دیتا روی رسانه مسی قرار گیرد و منتقل شود Ethernet باید فریم را ساخته و MAC Address کامپیوتر مقصد را قراردهد تا سوییچ بتواند ارتباط بین دو پورت را فراهم سازد اگر از آدرس لایه دو در Ethernet استفاده نمیشد آن وقت کل شبکه متصل به سوییچ شما مجبور بود این دیتا را دریافت کند در حالیکه با استفاده از سوییچ و برخلاف Hub دیتا براساس MAC Address گیرنده تنها به پورت خاص ارسال شده و پهنای باند پورت های دیگر حفظ میشود.

سوییچ هایی که بتوانند بالاتر از لایه دو یعنی آدرس IP را نیز بررسی کنند و بر آن اساس Routing و Switching کنند سوییچ لایه 3 یا Multi-layer – چند لایه ای خوانده میشوند.

چرا Ethernet بجای استفاده از MAC از IP استفاده نکرد؟

اولا Ethernet و IP در سال 1981 بصورت جداگانه و در فرایندی مستقل بوجود آمدند و در ثانی Ethernet قابلیت حمل پروتکل های متفاوتی نظیر IPX و AppleTalk را دارد در عین حال IP روی پروتکل هایی غیر از Ethernet نیز حمل میشود. در لایه دو آدرس ها باید در همان ناحیه Unique یا بی همتا باشد در حالیکه در لایه سه آدرس ها باید در کل شبکه بی همتا باشد. بهمین دلیل IEEE آدرس های لایه دو را کنترل میکند تا اگر کارت شبکه از تولیدکنندگان مختلفی در یک شبکه استفاده شود احتمال وقوع آدرس یکسان به صفر برسد.

همانطور که اشاره کردیم IP در لایه 3 است و شبکه را به دو بخش Network ID و Host ID تقسیم میکند بر اساس این عدد بدست آمده میتوان یک سیستم سلسله مراتبی و Logical مثل اینترنت داشت در حالیکه بقیه پروتکل ها نظیر IPX امکان Subnetting، انعطاف پذیری و آدرس دهی منطقی نظیر IP را ندارند. اما یک خصوصیت خوب در IPX بود و آن استفاده از MAC Address برای قسمت Host ID کاری کهIPv6 – نسخه جدید IP از آن استفاده میکند با این کار مثل امروز نیازی به DHCP نیست و با توجه به بی همتا بودن MAC از آن بمنزله Host ID استفاده شده و آدرس شبکه به آن افزوده میشود.

پروتکل IP برای کارکرد نیاز به ARP دارد تا براساس IP مقصد بتواند MAC Address مقصد را گرفته و پیام را داخل فریم قرار دهد و به MAC Address خاص بفرستد. ARP زمانی استفاده میشود که گیرنده در خود شبکه IP ما باشد یعنی ما و او از لحاظ  Network ID  یکی باشیم پس در یک Network بوده و نیاز به دانستن MAC Address مقصد مشخص میگردد. در غیر این صورت مقصد در شبکه ای دیگر است لذا اهمیتی ندارد که کجاست بلکه باید بسته را به Default Gateway یا روتر شبکه خود ارسال کنیم. در این صورت بسته IP را درون فریمی با آدرس MAC مربوط به روتر ارسال میکنیم. در این مرحله برای دریافت MAC روتر از ARP استفاده میشود.

ARP برای بدست آوردن MAC Address از Broadcast استفاده میکند. سوییچ Broadcast را به همه پورت ها ارسال میکند و کامپیوتری که IP خود را در بدنه ARP ببیند به آن درخواست پاسخ میدهد. بدین ترتیب براساس IP، MAC Address را بدست می آورد اما عملکرد آن وابسته به Broadcast است.

Broadcast Domain، ناحيه عملکرد Broadcast است و مرز رسيدن این پيام ها که به همه در آن ناحيه ارسال ميگردند. روتر ها اجازه عبور Broadcast را از لينکی به لينک ديگر نميدهند پس در اطراف روتر Broadcast Domain های مجزا که شبکه های لایه دو مستقلند ايجاد ميگردد.

بوسيله ايجاد VLAN، ميتوان شبکه ای کاملا مستقل ايجاد کرد که Broadcast Domain خود را داشته و فريم های VLAN تنها داخل خود VLAN رد و بدل شوند. ترافيک بگونه ای تفکيک خواهد شد که گويی شبکه ای مجزا یا کابل و سوئيچ مستقل، يک LAN جداگانه را تشکيل داده است. کافيست در سوئيچ پورت ها را به شماره VLAN مد نظر ربط دهيم.  مثلا شبکه ی 300 کامپیوتری خود را به سه VLAN هر یک حاوی یکصد دستگاه با آدرس شبکه مجزا /25 تقیسم میکنیم:

Subnet-mask: 255.255.255.128 = /25 = 128 Address

بر این اساس VLAN ها هریک مشخص کننده یک شبکه IP هستند و باید آدرس دهی مجزا برایشان در نظر گرفت.

لطفا در مورد Supervisor Engine کمي توضيح دهيد ممنون

با تشکر ehsan –

پاسخ:

دستگاه های قوی شبکه به صورت شاسی ارائه میشوند یک بورد دارند که Line Card ها را به هم متصل میکند و در ضمن برق را از منابع تغذیه به کارت ها میدهد. مغز اصلی هر شاسی و سوییچ نظیر 6500 و 4500 سیسکو SUP آن است – بخوانید سوپ…

Supervisor Engine محل مرکزی پروسسور، حافظه ها ست که IOS روی آن قرار میگیرد و برد های دیگر و Line card ها را کنترل میکند… در بسیاری دستگاه های سری بالا میتوان دو Sup داشت تا Redundant باشند و اگر خللی در کار اولی ایجاد شد دومی بدون وقفه نقش SUP اول را بعهده میگیرد.

وقتی سری 6500 یا 4500 را میخواهیم انتخاب کنیم اول شاسی را در نظر میگیریم که چه تعداد کارت را پشتیبانی کنند.

شماره گذاری سوییچ ها امکانات آنها را مشخص میکند. درست مثل عدد شماره مدل اتومبیل های مرسدس بنز که حجم موتور آنها را نمایان میکند 500E نشان میدهد که حجم موتور 5000 cc است و از سری Einspritzung یعنی Fuel Injection است یا مثلا D که دیزل است. در BMW این شماره گذاری بصورت شاسی و موتور است 645 اتاق سری 6 و موتور 4500 دارد. درست مثل سوییچ 4510 که از سری 4500 است و 10 اسلات دارد.

دو شماره اول مدل و دو رقم بعدی تعداد Line Card یا Slot را مشخص میکند.

بعد از خرید شاسی که زیاد گران هم نیست باید منبع تغذیه يا Power Supply را در نظر بگیریم که بهتر است دو عدد از آن تهیه کرد تا دچار مشکل احتمالی نشویم. براساس تعداد Line Card و تعداد پورت POE که باید به IPPhone ها و Access Point ها برق بدهند و به کمک ابزار دقیق Cisco Power Calculator میزان برق مورد نیاز را محاسبه کرده و سفارش میدهیم.

http://tools.cisco.com/cpc/launch.jsp

سپس نوبت به سفارش کارت ها شده و نوع Line Card از قبیل اینکه فیبر (SFP) و GigE و POE و به چه تعداد نیاز داریم را مشخص کرده و ماژول ها را سفارش میدهیم.

برای تعیین Supervisor به اطلاعات فنی و Datasheet آن مراجعه میکنیم و اینکه چه توقعی از آن داریم. مثلا اگر دو SUP میخواهیم چه Redundancy باید پشتیبانی کنند نظیر:

FSU – Fast software upgrade

RPR+ – Route Processor Redundancy

SSO+NSF – Stateful Switchover + Nonstop Forwarding

OIR – Online insertion and removal – Hot Swap

باسلام، لطفا در مورد STP و نحوه Config آن توضيح دهيد.

با تشکر

ehsan

Spanning Tree Protocol IEEE 802.1D

در لايه سه Routing Protocol ها به ازای مسيرهای Down شده، مسيری جديد برای رسيدن به مقصد انتخاب ميکنند. در شبکه علاوه بر سرعت انتقال و کارايی بالا مسائلي نظير رفع خطا و حل مشکلات بصورت داینامیک و پویا حائز اهميت است. در لايه دو، برای حل مشکلات لينکها و استفاده از مسيرهای Redundant – \”مسيرهای افزونه\” از STP يا Spanning Tree Protocol که در IEEE 802.1D تعريف شده، استفاده مي کنيم. کار STP در يک جمله خلاصه میشود: شبکه لایه دو نباید Loop داشته باشد یعنی برای رسیدن یک فریم به مقصد تنها یک مسیر لایه دو وجود داشته باشد.

چند اصل مهم در رابطه با لایه دو شبکه های ایترنت:

Bridge در سطح شبکه، Transparent یا شفاف است، هیچ تغييری در Frame ايجاد نميکند.

فريم ها بر اساس Content Addressable Memory یا CAM به مقصد خود فرستاده ميشوند.

فريم های Broadcast به همه Port های آن VLAN ارسال ميشوند.

فريم های Unknown Unicast مقصدشان در CAM مشخص نيست به همه پورت ها فرستاده ميشوند.

وقتي فريمی بين دو سويیچ، متناوبا ارسال و دریافت ميشود، Bridging Loop رخ داده است.

Spanning Tree Algorithm الگوریتمی است که براساس اطلاعات دريافتی از سوئيچ های همسايه، يک نقطه مرکزی و Root انتخاب کرده و تمام مسير ها را از آن نقطه محاسبه ميکند تا شبکه ای Loop-Free بصورت یک درخت با شاخ و برگهایش بسازد.

طراحی شبکه لایه دو

شبکه ها بايد Loop طراحی شوند! به اين دليل که مسير های Redundant بوجود بيايد تا در موقع نياز مسير ديگری علاوه بر مسیر اصلی تا مقصد وجود داشته باشد. اما بايد توجه داشت که درآن واحد و یک زمان در لايه دو، بايد يک تنها يک مسير بدون لوپ، فعال باشد. این مطلب برای لایه سه و IP Routing صدق نمیکند و میتوانید بار شبکه را بین چند Route موازی به یک مقصد پخش کنید.

ارسال Broadcast در شبکه Loop شده را در شکل زیر میبینیم:

در شکل زیر بدون STP ارسال Unicast باعث بر هم ریختن Bridge Table میشود:

فهرست مطالب:

طراحی شبکه لایه دو

مفاهیم اصلی در STP

مراحل Spanning Tree

انتخاب يک Root Bridge

چهار معيار اصلی STP در تصميم گيری ها

انتخاب Root Port ها

انتخاب Designated Port ها

حالات مختلف Port

زمان بندی و تایمرها در STP

پيغام های STP

تغيير Topology در STP

STP به ازای هر VLAN

تعيين Root Bridge

انعطاف پذيری در تنظيمات STP

بهبود Convergence در STP

PortFast

UplinkFast

BackboneFast

مقابله با BPDU های مزاحم

BPDU Skew Detection

Loop Guard

Unidirectional Link Detection

RTSP

وضعيت BPDU ها در RSTP

انواع پورت در RSTP

RSTP Synchronization

تغيير توپولوژی در RSTP

Multiple Spanning Tree

MST Region

تنظيمات MST

برای دریافت کل مطلب بصورت PDF به لینک زیر مراجعه کنید: