IS-IS یا Intermediate System Intermediate System پروتکلي IGP است که بر اساس Dijkstra Algorithm عمل ميکند. (مثل OSPF) اين پروتکل در دهه 80 توسط شرکت Digital Equipment بعنوان Routing Protocol برای ISO ارائه شد که توسط GOSIP – Government OSI Profile برای استفاده دولتی به کار گرفته شد. (تشويق و ترغيب به استفاده از OSI توسط GOSIP صورت ميگرفت هرچند که نهایتا اين طرح ادامه پیدا نکرد) امروزه پروتکل محبوب IS-IS بعنوان راه حلی برای سرویس دهندگان (Service Provider ها) جهت مصارف پیشرفته IP Routing درون Core شبکه استفاده میشود و که خود بي نياز از IP عمل ميکند.
بعنوان سليقه شخصی اگر برای محيط Enterprise بخواهم پروتکل مناسبی انتخاب کنم سراغ OSPF ميروم اما برای یک سرويس دهنده قطعا IS-IS را انتخاب ميکنم. هرچند که بايد به ياد داشت که انتخاب تکنولوژی براساس مشخصه های متنوعی صورت میگیرد و مستلزم بررسی نياز ها، محيط، رشد پذیری، هزينه و سياست های مدیریتی شبکه است.
اين پروتکل روی لايه دوم کار ميکند و کاملا Protocol Independent است و برای انتقال و Update کردن نيازی به IP ندارد. پروتکل ناقل IS-IS؛ CLNP است. (از خانواده ISO که در لايه سوم کار ميکند) اين پروتکل از آدرسينگ NSAP (Network Service Access Point) يا NET استفاده ميکند. به Update ها در IS-IS، LSP ميگوئيم. نسخه ای از IS-IS که توانايی IP Routing را دارد، Integrated IS-IS (و يا Dual IS-IS) است که براساس پارامترهايي که بعدا اشاره ميکنيم (TLV) امکان مسير دهی IPv6 یا هر پروتکلی را داراست.
استفاده از مسیرهای مختلف براساس ToS در Integrated IS-IS پيش بينی شده هرچند که IOS سيسکو آن را پشتيبانی نميکند.
IS-IS در ISO/IEC 10589 تشريح شده است.
RFC 1195 (Integrated IS-IS)
ISO 10589
OSI Protocol (ISO CLNP protocol)
Classless supported (VLSM)
Default metric for all interfaces is 10
Administrative Distance = 115
Clear text authentication supported.
Partial updates supported.
IS-IS و شباهت به OSPF
OSPF و IS-IS هر دو پروتکل هایی پويا برای Interior Routing هستند که بر مبنای Link-State عمل ميکنند. هر دو پروتکل از الگوريتم Dijkstra برای پیداکردن کوتاهترين مسير (SPF) استفاده ميکنند و هر دو از دو سطح يا دو سلسله مرتبه برای تشکيل topology بهره ميبرند که لايه (Backbone L2 در IS-IS) نواحی را به هم متصل ميکند.
در IS-IS به روتر Intermediate System گفته ميشود و کامپيوتر يا Host، End System خطاب ميگردد. در عمل شبکه به سه سطح يا Level تقسيم ميشود، Level 0 که بين ES و IS است. Level 1 که بين IS ها در يک Area يا ناحيه است (Intra-Area Routing) و Level 2 که مسيردهی بين نواحی در يک Domain است. (Inter-Area Routing) شکل شبکه بر اساس طبقه بندی IS-IS و پراکندگی نواحی:
اساس کار هردو پروتکل بر پايه Hello Message است. به Update ها در IS-IS، LSP ميگوئيم و در OSPF، LSA. دو نوع LSP در IS-IS وجود دارد: L1 و L2. برخلاف OSPF که انواع متعددی LSA دارد.
درست مثل OSPF که در ازای دریافت LSA ها، رسید می فرستد در IS-IS به ازای دريافت ACK ارسال ميشود با اين تفاوت که اگر LSP نامفهوم باشد از آن صرف نظر ميکند اما با اين حال آنرا به بقيه Flood ميکند. در IS-IS روی يک Medium همه باهم Adjacent ميشوند اما LSP ها از طرف DIS فرستاده ميشود که درواقع از طرف Pseudonode ارسال ميگردد.
OSPF داخل Encapsulate ،IP ميشود (IP Protocol 89) اما IS-IS مستقل از این پروتکل است و درگير محدوديت های IP نميشود. (نظير Fragmentation که به عهده خود CLNP است) آدرس Host و Area در IS-IS به روتر داده ميشود بر خلاف OSPF که براساس Interface عمل ميکند.
برای انتقال پکتهای IS-IS، آدرس NET – Network Entity Title بايد روی هر IS تنظيم شود. اين آدرس از دو بخش ناحيه (Area) و سيستم (System) تشکيل ميشود. قسمت آخر آدرس از يک بايت SEL تشکيل ميشود که جزئی از آدرس NSAP است که به سرويس خاصی روی گيرنده (ES) اشاره ميکند. سيسکو از آدرس MAC برای System ID بطول شش بايت استفاده ميکند.
اين آدرس سايز متغيير دارد (Variable Size) و از 8 تا 20 بايت است. در مقياس بزرگتر اين آدرس شامل IDP (Initial Domain Part) و (DSP (Domain Specific Part است.
سه مدل آدرس ISO در زير آمده است:
a – آدرس ساده هشت بايتی متشکل ازArea ID/System ID
b – آدرس به فرم OSI NSAP
c – آدرس به صورتGOSIP NSAP
اين آدرس به IS تعلق دارد نه به Interface (مشابه Router ID در OSPF).
برای استفاده از آدرس ISO بايد از قوانين زير پيروی کنيم:
آدرس ناحيه بايد برای همه روترهای آن ناحيه، يکسان باشد.
طول و سايز System ID در سطح Domain مساوی باشد.
System ID برای L2 IS در کل Domain يکتا باشد.
System ID برای L1 IS در کل Area يکتا باشد.
ميتوان در يک روتر از چند NET استفاده کرد اما System ID بايد يکسان باشد.
عموما هر روتر يک آدرس NET دارد اما ميتوان حداکثر سه آدرس به يک روتر اختصاص داد.
آدرس به IS تعلق دارد و به Interface اختصاص داده نميشود.
دو نوع Area به نام های L1 و L2 و سه نوع روتر بنام های L1 IS، L2 IS و L1/L2 IS تعريف ميگردند. يک روتر L1 بسان يک Stub Router در OSPF است که از ناحيه خود خبر دارد اما از بيرون آن هيچ نميداند در نتيجه يک Default Route به روتر متصل شده به Backbone Area خواهد داشت.
يک روتر L1/L2 درواقع يک Area Border Router است که ناحيه را به Backbone متصل ميکند.
يک روتر L2 روتری است که در Backbone قرار دارد و کار Inter-Area Routing را انجام ميدهد. درست مثل Backbone Internal Router در OSPF. اين روتر فقط با L2 ها ارتباط برقرار ميکند.
بصورت Default، نقش يک روتر سيسکو Level 1-2 IS است.
برای اينکه دو روتر همسايه با هم Adjacent شوند به Hello Message نياز هست. اين سلام تنها بين دو روتر هم سطح ردوبدل ميشود که شامل قوانين زير ميشود:
دو روتر هم سطح تنها با هم Adjacent ميشوند.
دو روتر L1 برای Adjacent شدن بايد در يک Area باشند.
اگر Authentication تنظيم شده باشد بايد روی دو همسايه يکسان باشد.
MTU – Maximum Transmission Unit روی Interface هر دو روتر يکسان باشد.
ارتباط روی لينک Point-to-Point:
Hello Timer برابر با 10 ثانيه و Holdtime 30 است.
ارتباط و Sync شدن دو همسايه از طريق ارسال CSNP ميسر ميشود.
CSNP يا Complete Sequence Number Packet اطلاعات کامل لينکهاست.
ارتباط در شبکه NBMA:
با اينکه اين ارتباط Multi-access است اما بخاطر مشکلات حاصل از نداشتن Broadcast در اين نوع ارتباط پيشنهاد ميشود ارتباط هر روتر با ديگری بصورت يک ارتباط P2P تنظيم گردد.
ارتباط در شبکه Broadcast:
هر روتر در اين شبکه مثل يک Interface برای يک روتر خيالی يا pseudonode است. LAN يک روتر است که چند Interface است.
نماينده pseudonode، DIS است و LSP های دريافتی را به آن ارسال ميکند. (در واقع به همه روترها ارسال ميکند)
برای اينکه از صحت DIS مطمئن شويم، هر 10 ثانيه 3 بار Hello ارسال ميکند. (سه برابر بقيه يعنی هر 3 ثانيه يکبار)
درIS-IS مثل OSPF، در يک رسانه Multi-access به يک نماينده از طرف همه نياز داريم تا مسئول پخش Update ها شود در حاليکه در يک ارتباط Point-to-Point نيازی بدان نيست.
نکاتی مهم در مورد اين DIS:
· به Designated Router در این پروتکل Designated IS يا DIS ميگوئيم.
· برخلاف OSPF خبری از BDR يا Backup نيست.
· انتخاب DIS براساس Priority يا اولويت صورت ميگيرد.
· اولويت از 0 تا 127 بوده و Default Priority برابر 64 است.
· يک IS با اولويت صفر نیز ممکن است DIS شود (برخلاف OSPF).
· اگر يک IS با اولويت بالاتر به لینک متصل شود، در جا DIS می شود!
· در حالت اولويت برابر، بالاترين آدرس MAC انتخاب ميشود. (در OSPF بالاترين IP بعنوان DR انتخاب ميشود) به MAC در این استاندارد SNPA يا Subnetwork Point of Attachment ميگوئيم.
· يک DIS برای سطح L1 و يک DIS برای سطح L2 انتخاب ميشود که ممکن است يک IS و یا دو IS متفاوت باشد.
. از آنجا که L1 ها با هم Adjacency دارند و L2 ها با یکدیگر، پس DIS متفاوتی بايد داشته باشند. یعنی برای روتر های L1 یک DIS مستقل از DIS مربوط به روترهای L2 انتخاب میگردد.
· تمام IS ها با هم Adjacent ميشوند و DIS مسئول پخش LSP هاست.
· DIS هر 10 ثانيه CSNP – Complete Sequence Number Packet ارسال ميکند تا همه از Sync بودن Database خود مطمئن شوند.
· DIS در زمان دريافت LSP به ازای بقيه Acknowledge ميفرستد.
برای Download نسخه کامل بفرم PDF به لینک زیر مراجعه کنید:
دیدگاههای تازه